مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-7128103920161221Petrography, geochemistry and mineralization of volcanic rock in Sistanak area (South East Qaen)پتروگرافی، زمین¬شیمی و مینرالوگرافی سنگ¬های ولکانیکی منطقة سیستانک (جنوب¬شرق قائن)110faحجت محولاتیدانشگاه شهید بهشتیایرج رساءآیدا محبیگروه زمین¬شناسی2017311Sistank copper deposit is geographically located in East and South-East city of Qain.
In general, copper range in Sistanak is in East Central Zone, part of which is located in
the Filishy zone and another part in the Lut Block. The stratigraphy in the study area have
shown that old rocks than the Jurassic age in the study area. According to petrographic
studies, the volcanic rocks are divided into two groups of lavas (andesite and andesite
-basalt) and pyroclastics (tuff and agglomerate). These rocks are placed in a class of high
potassium calc-alkaline and calc-alkaline. According to chemical composition, volcanic
rocks occur in andesite and andesite-basalts range. Copper is the main mineral in andesitic
lavas, including native copper, chalcocite and malachite. In addition, in some samples the
iron oxide minerals such as hematite and, gotite are presant. Mineralized zone is placed
at the highest level of volcanic lava and the mineral is stratabound. Such characteristics,
are indicative of epigenetic in origin. According to geological characteristics and based
on geological and mineralogical charactristis, copper deposits in Sistanak is probably
similar to Michigan type deposits.
کانسار مس سیستانک از نظر جغرافیایی در شرق ایران و جنوب شرق شهرستان قائن (خراسان جنوبی) واقع شده است. به طور کلی محدودی مس سیستانک واقع در شرق زون ایران مرکزی است که بخشی از آن در زون فلیشی و قسمت دیگر آن در بلوک لوت قرار گرفته است. از لحاظ چینه شناسی، سنگ های قدیمی تر از ژوراسیک در محدوده مورد مطالعه مشاهده نشده است. بر اساس مطالعات پتروگرافی، سنگ های آتشفشانی منطقه به دوگروه گدازه (آندزیتی و آندزیت -بازالت) و آذرآواری (آگلومرا و توف) تقسیم می شوند. این سنگ ها در ردة کالک آلکالن و کالک آلکالن پتاسیم بالا قرار می گیرند. براساس ترکیب شیمیایی، سنگ های آتشفشانی مورد نظر در محدوده آندزیت و آندزیت-بازالت قرار می گیرند. کانه های اصلی مس در گدازه های آندزیتی شامل: مس خالص، کالکوسیت، مالاکیت است. علاوه بر این کانی های اکسیدآهن شامل هماتیت و گوتیت نیز در نمونه ها حضور دارند. عموما زون-کانه زایی در بالاترین تراز گدازه های آتش فشانی قرار می گیرد و ماده معدنی به صورت چینه کران است. چنین ویژگی نشانگر اپی ژنتیک بودن ذخایر است. براساس ویژگی های زمین شناسی و کانی سازی، کانسار مس سیستانک احتمالا یک کانسار تیپ میشیگان است.
http://geology.saminatech.ir/fa/Article/Download/9444مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-7128103920161221Geo-thermo-barometry in Jebale Barez plutonic complex by using amphibole and feldspars chemistryزمین دما- فشارسنجی مجموعه گرانیتوئیدی جبال بارز با استفاده از شیمی آمفیبول و فلدسپار110faجمال رسوليدانشگاه شهید بهشتیابوذرقربانیمعاون فناوریوحید احدنژاددانشگاه پیام نور تهران2017311Jebale-Barez plutonic complex is composed of granitoid intrusive bodies and is
located in the East and southeastern of Jiroft province of Kerman. The plutonic complex
is composed of granodiorite, quartzdiorite, granite and alkaligranite. Plutonic rocks are
mainly composed of plagioclase, alkali-feldspar, biotite, amphibole and quartz. Based on
microprobe analysis, plagioclases vary from andesine to labradorite and alkali feldspars
occur as orthoclase. All amphiboles are magmatic and placed in three groups: calcic
amphiboles, iron-rich amphiboles, amphiboles consist of Fe, Mg, Mn. The study of
oxidation and reduction state of their source magma by amphibole chemistry, in dicated
high oxygen fugacity. Therefore, granitoids of Jebale-Barez plutonic complex are I-type
or related to magnetite series and the estimated oxygen fugacity imply oxidation magma
and its formation in convergent plate boundary. On the basis of geo-thermo-barometric
calculations, using Hamarstrom - Zen, Schmidt, Johnson - Rutherford, Smith - Anderson
and Uchida methods, amphiboles have crystallized about 1.54 to 7.87 kbar at the depth
about 18 to 23 km. As emplacement or crystallization temperature of Jebale-Barez
plutonic complex based on the two feldspar thermometer using Anderson method has
been ranges between 550 to 750 ºC and using Putirka method has been achieved between
710 to 830 ºC and based on Ti-in- amphibole thermometer has been ranges between 670
to 735 ºC. In addition, hornblende -plagioclase thermometer shows 653 to 732 °C for
equilibrium of these two minerals
مجموعه پلوتونیک جبال بارز متشکل از چندین توده نفوذی گرانیتوئیدی است که در شرق و شمال شرق جیرفت در جنوب استان کرمان واقع شده است. ترکیب سنگ شناسی این مجموعه شامل گرانودیوریت، کوارتزدیوریت، گرانیت و آلکالی گرانیت ميباشد؛ اما سنگ نفوذی غالب در این منطقه، گرانودیوریت است. کانی های غالب در ترکیب این سنگ ها پلاژیوکلاز، آلکالی فلدسپار، بیوتیت، آمفیبول و کوارتز است. ترکیب پلازیوکلازها متغیر است و از آندزین تا لابرادوریت تغییر می کند و آلکالی فلدسپارها در رده ارتوکلاز قرار می گیرند. همه آمفیبول ها از نوع ماگمایی بوده و در سه گروه آمفیبو-های کلسیک، آمفیبول های سرشار از آهن و آمفیبول های (Fe, Mg, Mn) دار قرار گرفته اند. بررسی وضعیت اکسیداسیون و احیایی ماگمای منشاء گرانیتوئیدهای منطقه بر اساس تركيب آمفیبول ها، نشان دهنده فوگاسيته بالای اکسيژن است. شواهد نشان می دهد که گرانیت های منطقه جبال بارز سری مگنتیتی بوده و ماگما در شرایط اکسیدان و در مرز ورقه های همگرا تشکیل شده است. بر اساس محاسبه های زمین دما فشارسنجی، بر اساس روش هایHamarstrom -Zen، Schmidt،Johnson -Rutherford، Smith - Andersonو Uchida، متوسط فشار محاسبه شده بین 54/1 تا 87/7 کیلوبار در تغییر است و عمق قرارگیری اتاق ماگمایی و شروع تبلور را 18 تا 23 کیلومتر می توان برآورد کرد. همچنین بر اساس دماسنج دو فلدسپار، دماي جایگیری گرانيتوئيدهاي جبال بارز به روش Anderson مابین 550 تا 750 و به روش Putirka مابین 710 تا 830 درجه سانتی گراد و بر اساس تیتانیوم در بیوتیت، مابین 670 تا 720 سانتی گراد در تغییر است. همچنین دماسنجی به روش هورنبلند پلاژیوکلاز دمای 578 تا 732 درجه سانتی گراد را برای به تعادل رسیدن این دو کانی نشان می دهد.
http://geology.saminatech.ir/fa/Article/Download/9445مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-7128103920161221Evaluation of groundwater quality in Dozdozan plain using Fuzzy Inference Model for agricultural usesارزیابی کیفیت آب زیرزمینی دشت دوزدوزان جهت مصارف کشاورزی با استفاده از رهيافت فازی110faحسين رجب پوردانشگاه تبریزجعفر ادراكيدانشگاه تبریزغلامرضا احمدزادهدانشگاه محقق اردبیلی2017312Dozdozan plain is located in 80 kilometers south-east of Tabriz and is one of the
most fertile plains of East Azerbaijan. The main economy of its residents is based on
agriculture and as a result of the scarcity of surface water resources; agricultural sector
is the major consumer of ground water. In this study, the application of Fuzzy Set theory
for evaluation of ground water quality for agricultural purposes is used. In this research,
seven ground water parameters from 50 wells were measured from 2012 to 2013 in
Dozdozan plain. Based on Fuzzy Water Quality Model, the ground-water quality is
classified in three categories; desirable, acceptable and unacceptable. Results showed
only 17 samples from 50 wells come in desirable class with certainty level of 63.6 to 84
percent. About 28 samples classified in the acceptable category whose certainty level
ranged from 48 to 64.5 percent and the remaining five samples were in not acceptable
category with the maximum certainty level of 13.7 percent.
دشت دوزدوزان در 80 کيلومتري جنوب شرقي تبريز قرار دارد و یکي از دشت هاي حاصلخيز آذربايجان شرقي است. اقتصاد اصلي ساکنان این منطقه بر پايه کشاورزي است و به تبع آن و با توجه به کمبود منابع آب های سطحی، عمده مصرف آب زيرزميني در بخش کشاورزي است. در اين تحقيق، کاربرد نظری مجموعه هاي فازي برای ارزيابي کيفيت آب نشان داده شده است. به منظور ارزيابي کيفيت آب کشاورزي دشت دوزدوزان به روش فازي، از 7 پارامتر موثر بر کيفيت آب زيرزميني استفاده شده است. بدين منظور، دادههاي کيفي 50 حلقه چاه آب زيرزميني در سال آبي 1391-1390 تهيه شد. با استفاده از مدل فازي، کيفيت آب زيرزميني به سه طبقه مطلوب، قابل قبول و غير قابل قبول تقسيم شد. بر اساس نتايج، 17 نمونه در رده مطلوب و با سطح اطمينان 6/63 درصد تا 84 درصد و 28 نمونه در رده قابل قبول و با سطح اطمينان 48 درصد تا 5/64 درصد قرار گرفتند. 5 نمونه باقيمانده نيز در رده غير قابل قبول و با حداکثر سطح اطمينان 7/13 درصد قرار گرفتند.
http://geology.saminatech.ir/fa/Article/Download/9446مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-7128103920161221Metamorphic evolution and thermodynamic conditions Of Halab-Mianaj metamorphic crosse section based on mineral chemistryتحولات دگرگونی و تخمین شرایط ترمودینامیکی مقطع دگرگونی حلب- میانج براساس شیمی کانی¬ها110faمحبوبه جمشیدی بدر دانشگاه پیام نورگلزار فرجی گوگردچیدانشگاه خوارزمیشهریار محمودیدانشگاه خوارزمی2017312Halab-Mianaj metamorphic area is part of Takab Precambrian metamorphic complex
that exposed in north-west of Iran. Halab-Mianaj cross section included a group of
metamorphic rocks that have been metamorphosed in the greenschist and amphibolite
facies. Garnet porphyroblasts chemical composition in garnet schist rocks is in almandine
range. Amphibole composition in Amphibole schist and meta-diorite rocks are calcic
and are changed from actinolite to magnesio hornblende. Chemical compositions of the
Plagioclase crystals are between albite to oligoclase range.
The maximum temperature for garnet schist rocks based on Grt-Bt thermometer
determined 552°C that indicates epidote-amphibolite facies. Temperature and pressure
metamorphic in the amphibole schist and meta-diorite based on amph-plag thermobarometer
determined about 420 - 487°C and 3.9 - 6.7 K-bar that shows the beginning
amphibolite facies. Therefore, the geothermal gradient bases on Halab-Mianaj metamorphic
rocks with different protolith approximately are 30 ± 1° C/km.
دگرگونی های مقطع حلب- میانج بخشی از دگرگونی های پرکامبرین کمپلکس تکاب است که در شمال غرب ایران برونزد دارند. مقطع حلب- میانج شامل انواع سنگ های دگرگونی است که در رخساره شیست سبز و آمفیبولیت دگرگون شده اند. شیمی پورفیروبلاست های گارنت در گارنت شیست ها در محدوده آلماندن قرار می-گیرد. ترکیب کانی های آمفیبول در آمفیبولشیست و متادیوریت ها از نوع کلسیک و ترکیب شیمی آن ها از اکتینولیت تا مگنزیو هورنبلند متغیر است. ترکیب شیمی کانی های پلاژیوکلازها در محدوده آلبیت تا الیگوکلاز قرار دارد. بیشترین دما برای سنگ های دگرگونی گارنت- شیستی بر اساس زوج کانی گارنت- بیوتیت ها، 552 درجه سانتیگراد تخمین زده که نشاندهنده رخساره اپیدوت- آمفیبولیت هستند. دما و فشار دگرگونی بر اساس زوج کانی های آمفیبول- پلاژیوکلاز در آمفیبول، شیست ها و متادیوریت ها در حدود 420 تا 487 درجه سانتیگراد و 9/3 تا 7/6 کیلوبار تعیین شده است که نشانگر شروع رخساره آمفیبولیت است؛ بنابراین درجه زمینگرمایی بر مبنای سنگ های دگرگونی با پروتولیت های مختلف در محدوده 29 تا 31 درجه سانتیگراد بر کیلومتر است.
http://geology.saminatech.ir/fa/Article/Download/9447مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-7128103920161221Mechanism of young deformation in Tehran plain: a combination of field observation and analog modelingسازوکار دگرشکلیهای جوان در دشت تهران: تلفیق مشاهدات صحرایی و مدلسازی فیزیکی110faحوریه علیبیگیپژوهشکده علوم زمین، سازمان زمینشناسی و اکتشافات معدنی کشورمرتضی طالبیان پژوهشکده علوم زمین، سازمان زمینشناسی و اکتشافات معدنی کشورمنوچهر قرشيتهران شمال2017312The capital city of Tehran is located to the south of central Alborz. The North Tehran
fault, as the main structure of this region, perched on the northern part of the city
and separate alluvial fans from volcanic rocks of the Alborz. There are several other
faults within the city which seem to be structurally related to the North Tehran fault.
Geomorphic study of fans and river deposits suggest that most of these faults are active
and taking up both left-lateral and shortening in a wider zone to the south of North
Tehran fault. In addition to faults there is distinct folding within the Tehran plain. Field
observation along road cuts which cross these structures suggest that young folding in
Tehran plain are active and escalate due to the activities of the underlying faults. There is
little evidence of rupture in front of these structures and thus most of them are considered
as blind faulting. The trend of these structures is oblique to the North Tehran fault which
is probably due to distribution of left lateral deformation in wider zone within the Tehran
plain. The distance between active folds and the North Tehran fault increase from west
to east. Analog modelings were carried out to study the effect of thickness and slop of
deposits on position and trend of structures within the Tehran plain. Results from these
experiences show that geometry, orientation and distance between structures is probably
controlled by oblique shortening of the zone, as well as increase in thickness and slope
of the sedimentary deposits.
کلانشهر تهران به عنوان پایتخت ایران در دامنه جنوبی البرز مرکزی واقع گردیده است. گسل شمال تهران به عنوان اصلیترین ساختار این گستره، در بخش شمالی شهر قرار گرفته و مخروطافکنههای آبرفتی را از سنگهای آتشفشانی رشتهکوه البرز جدا میسازد. در داخل شهر گسلهای دیگری نیز وجود دارند که به نظر میرسد از لحاظ ساختاری با گسل شمال تهران مرتبط میباشند. مطالعه عوارض ریختشناسی مانند رودخانهها و مخروطافکنههای آبرفتی نشاندهنده فعالیت گسلهای این گستره میباشد که بر مبنای این مطالعات میتوان کوتاهشدگی و حرکات چپگرد را در طول این گسلها مشاهده نمود. علاوه بر گسلها تعدادی چینخوردگی نیز در داخل دشت تهران وجود دارند. مشاهدات صحرایی در طول ترانشههای موجود در سطح شهر نشان میدهد که چینخوردگیهای موجود در دشت تهران فعال بوده و رشد آنها ناشی از فعالیت گسلهای موجود در زیر این چینها میباشد. عموماً گسلهای موجود در زیر این چینها فاقد گسیختگیهای سطحی بوده و یا همراه با گسیختگیهای اندکی میباشند، و از این رو از نوع گسلهای پنهان در نظر گرفته میشوند. امتداد این ساختارها نسبت به گسل شمال تهران به صورت مایل بوده است که به نظر میرسد ناشی از تغییرشکلهای چپگرد در طول گستره تهران باشد. فاصله میان چینهای فعال و گسل شمال تهران به تدریج از سمت باختر به سمت خاور افزایش مییابد. با استفاده از آزمایش مدلسازی تجربی تأثیر تغییر ضخامت و شیب رسوبات بر موقعیت تشکیل و امتداد ساختارها مورد بررسی قرار گرفته است. براساس نتایج حاصل از این آزمایش میتوان استنباط نمود که هندسه، روند و فاصله میان این ساختارها احتمالا توسط عواملی مانند کوتاهشدگی مایل و افزایش ضخامت و شیب رسوبات کنترل میگردد.
http://geology.saminatech.ir/fa/Article/Download/9448مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-7128103920161221Microfacies, sedimentary environment and sequence stratigraphy of the Qom Formation in East Siyah Kuh surface section (South of Garmsar)ريزرخسارهها، محيط رسوبي وچینه نگاری سکانسی سازند قم در برش سطحي شرق سیاه کوه (جنوب گرمسار)110faمحمود جلالی دانشگاه شهید بهشتی، تهرانعباس صادقیدانشگاه شهید بهشتی، تهرانمحمد حسين آدابي2017312This paper represents the sequence stratigraphic analysis of the Oligo-Miocene shallow
water carbonate succession of the Qom Formation, east of Kuh Siah outcrop (South
of Garmmsar). The study is based on the lithosratigraphy, biostratigraphic framework
(in the context of European standard biozonation), microfacies, paleoenvironmental
interpretation and sequence srtatgraphic concepts.
In this section, only f to c1 members of the Qom Formation can be differentiated. The
biostrtigraphic results revealed that the benthic foraminiferal composition of the studied
section has close affinities with coeval assemblages in Western Tethys and the Middle
East. The larger foraminifera associations in the Qom Formation mark the SBZ 23 to
25 zones, referring to a time span from the late Chattian to Burdigalian. Based on the
micropaleontological studies, the age of late Chattian (SBZ 23) is ascribed to c1 member
which previously considered as Aquitanian, in East of Siah Kuh surface section.
Sedimentary environment of the Qom Formation is related to a carbonate ramp
platform. Based on sedimentary texture and percentage of skeletal and non skeletal
allochems, 1 lithofacies and 13 microfacies from inner to outer ramp were determined.
The sequence stratigraphic studies led to the determination of four 3rd order sequences.
The first sequence with the Chattian age includes c1 and c2 members. The second sequence
with the Aquitanian age includes c3, c4 and d members. The e and f members belong to
third and fourth sequences with the age of Burdigalian.
این مقاله نمایانگر تجزیه و تحلیل های چینه نگاری سکانسی در توالی نهشتههای دریایی کم عمق الیگو - میوسن در رخنمون شرق کوه سیاه (جنوب گرمسار) است. این مطالعه بر اساس سنگ چینهنگاری، تعیین چهارچوب زمانی جهانی بر اساس بیوزونهای استاندارد اروپایی، تعبیر و تفسیر رخسارهها، محیط رسوبی دیرینه و چينهنگاري سكانسي انجام شده است.
در برش مورد مطالعه بخشهای c1تا fاز سازند قم قابل تفکیک میباشند. مطالعات زیست چینه نگاری نشان داد که مجموعه فرامینیفرهای کفزی در محدوده مورد مطالعه مشابه با مجموعه فسیلی در غرب تتیس و خاورمیانه میباشد. سن سازند قم بر اساس مجموعه فرامینیفرهای بزرگ شاتین تا بوردیگالین (SBZ 23-25) تعیین شد. براساس مطالعات ميكروپالئونتولوژي انجام شده، سن بخش c1 که قبلا آکیتانین تعيين شده بود در شرق تاقدیس کوه سیاه، شاتین پسین (SBZ 23) میباشد.
محیط رسوبی سازند قم مربوط به رمپ کربناته است. بر اساس نوع بافت رسوبی و درصد الوکم های اسکلتی و غیر اسکلتی تعداد 1 عدد رخساره سنگي و 13 عدد ریز رخساره از رمپ درونی تا رمپ بيروني تشخيص داده شده است.
مطالعات چینه نگاری سکانسی در این برش منجر به شناسایی چهار سکانس درجه سوم گرديد. سکانس اول به سن شاتین دربرگیرنده بخشهاي c1و c2، سکانس دوم به سن آکیتانین در برگیرنده بخشهاي c3 وc4 و d و سکانس سوم و چهارم به سن بوردیگالین در بردارنده بخشهای e و f میباشند.
http://geology.saminatech.ir/fa/Article/Download/9449مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-7128103920161221Mineralogy, geochemistry and genesis of the Shirinabad clay-bauxite deposit, south-east of Gorganكانيشناسي، ژئوشیمي و خاستگاه نهشته بوكسيت رسي شیرین¬آباد، جنوب شرق گرگان110faمریمشامانیانتهرانزهرا مریدی دانشگاه گلستان2017312The Shirinabad clay-bauxite deposit with more than 1 km long and about 8 m in
thickness is located in 60 km south-east of Gorgan. The Shirinabad deposit has been
developed as a stratiform horizon along the contact zone of Triassic dolomitic limestones
and Jurassic shales and sandstones. The basal contact zone of the horizon is mainly
undulatory, whereas the upper contact zone is concordant with the hanging-wall shales
and sandstones. The rocks within the horizon show pelitomorphic, microgranular, oolitic
and pisolitic textures. Textural analysis indicates both allochthonous and autochtonous
origins for the Shirinabad deposit. Based on textural and mineralogical evidences the
deposit can be divided into four distinct units. Kaolinite, anatase, routile, bohemite,
hematite, goethite and berthierine are the principal constituents. From geochemical data,
it is concluded that the Shirinabad deposit probably originated from basaltic volcanic
rocks. Combination of mineralogical and geochemical data shows that the Shirinabad
deposit formed in two stages. First, bauxite materials and clay minerals were developed as
authigenic bauxitization processes of alkaline basaltic parent rock. Then, these materials
were transported to karst depressions and formed the Shirinabad clay-bauxite deposit.
نهشته بوكسيت رسی شیرین آباد با ضخامت حدود 8 متر و طول 1 کيلومتر در 60 کیلومتری جنوب شرق گرگان واقع شده است. نهشته شیرین آباد به شکل يک افق چينهسان بین سنگ آهک های دولومیتی الیکا و شیل و ماسه سنگ های سازند شمشک قرار دارد. مرز زيرين اين افق به طور عمده موجی است، در حالي که مرز بالايي آن با شيل و ماسهسنگ هاي فراديواره هم ساز و شارپ است. سنگ های درون این افق، بافت های پلیتومورفیک، ریزدانهای، اووئیدي و پیزوئیدي را نشان می دهند. تجزيه وتحليل هاي بافتي، دو خاستگاه برجازا و نابرجازا را براي نهشته شیرین آباد نشان می دهد. این نهشته که دارای منطقهبندي دروني است و به چهار واحد مجزا قابل تفكيك است، به طور عمده از کائولینیت، آناتاز، روتیل، بوهميت، هماتیت، گوتیت و برتیرین تشكيل شده است. بر اساس دادههاي زمينشيميايي، نهشته شیرین آباد محصول دگرساني و هوازدگي سنگهايي با تركيب بازالت است. تلفيق داده هاي کاني شناسي و ژئو شيميايي نشان ميدهد كه اين نهشته در طي دو مرحله تشكيل شده است. ابتدا، مواد بوکسيتي و کاني هاي رسي بر اثر فرآيندهاي بوکسيتزايي درجازا از بازالتهاي قليايي تشکيل شده اند. سپس، اين مواد به حفرات کارستي انتقال يافته و نهشته بوكسيت رسی شیرین آباد را پديد آوردهاند.
http://geology.saminatech.ir/fa/Article/Download/9450