مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-712817682024219Determining relationship between lineaments from magnetometry method with copper mineralization in Sabzsang (North of Saveh) deposit based on direct explorationsتعیین ارتباط میان خطواره¬های حاصل از روش مغناطیس¬سنجی با کانه¬زایی مس در کانسار سبزسنگ براساس اکتشافات مستقیم113faرضااحمدیعضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی اراک2024219Sabzsang copper deposit is located in the North of Saveh, Markazi province. In this deposit geophysical surveys and extensive surface exploration activities containing litho-geochemical, stream-sediments and trenches sampling have been carried out all over the study area. Also, five azimuthal boreholes have been drilled in a square area with dimensions of 100*115 m in the east of the deposit. In this research, lineaments in the Sabzsang deposit were first identified using the magnetometry method. To achieve the goal, the variety of required filters especially edge detection containing horizontal derivative, analytic-signal and tilt derivative was applied on the magnetic data. Afterward, relationship between the lineaments and copper mineralization was investigated using the performed direct explorations. In this regard, the qualitative correlation between the lineaments with surface copper mineralization for the entire area of the Sabzsang was determined, as the qualitative and quantitative correlation between the lineaments with copper mineralization of various surface and deep works in the area of drilling boreholes. The results of the research show that the mineral depositing in the Sabzsang area is mostly shallow, indicating a very high qualitative accordance between the lineaments and occurrence of mineral deposit in the entire surface of the area. To determine the quantitative correlation, first, 2D grid-based map of lineaments was produced. Then, the copper assay data and number of lineaments were interpolated within a same size range after the same gridding. At the end, a very weak correlation with a correlation coefficient of -0.02 was obtained between the copper assay data and lineaments in the eastern part of the deposit. This means that the mineralization has been performed in the dominant fractures but by effecting several factors, the grade of mineral deposit in mentioned locations is not necessarily high. The results of this research serve as a key and guide for decision-making to proceed the detailed exploration stage of the deposit.
در کانسار مس سبزسنگ واقع در استان مرکزی فعالیت¬های اکتشافی غیرمستقیم ژئوفیزیکی و اکتشافات مستقیم سطحی گسترده¬ای شامل برداشت نمونه¬های لیتوژئوشیمیایی، آبراهه¬ای، حفر و برداشت نمونه از ترانشه¬ها در تمام سطح محدوده مورد مطالعه صورت گرفته است. همچنین تعداد پنج حلقه گمانه اکتشافی در یک محدوده مربع شکل به¬ابعاد 115×100 متر در بخش خاوری کانسار، حفاری شده است. در پژوهش حاضر ابتدا خطواره¬های موجود در کانسار سبزسنگ با استفاده از روش مغناطیس¬سنجی شناسایی شد. برای این منظور بر روی داده¬های برداشت مغناطیسی انواع فیلترهای مورد نیاز بویژه فیلترهای تشخیص لبه شامل مشتق افقی، سیگنال تحلیلی و زاویه تیلت اعمال شد. سپس، براساس اکتشافات مستقیم انجام¬شده، میزان ارتباط میان خطواره¬ها با کانه¬زایی مس مورد بررسی قرار گرفت. در این راستا میزان همبستگی کیفی میان خطواره¬ها با کانه¬زایی سطحی مس برای کل محدوده سبزسنگ و میزان همبستگی کیفی و کمی میان خطواره¬ها با کانه¬زایی مس انواع کارهای اکتشافی سطحی و عمیق در محدوده حفر گمانه¬های اکتشافی تعیین شد. نتایج پژوهش نشان می¬دهد که تمرکز ماده معدنی در محدوده سبزسنگ، بیشتر سطحی است و تطابق کیفی بسیار زیادی بین خطواره¬ها و حضور ماده معدنی در کل سطح منطقه مورد مطالعه وجود دارد. برای تعیین همبستگی کمی، ابتدا نقشه دوبعدی مبتنی بر شبکه خطواره¬ها تولید شد، سپس داده¬های عیارسنجی مس و تعداد خطواره¬ها درون یك محـدوده هم¬اندازه، بعد از شبكهبندی یکسان درون¬یابی شدند. در نهایت بین داده¬های عیارسنجی مس و خطواره¬ها در بخش خاوری کانسار، میزان همبستگی بسیار ضعیف با ضریب همبستگی برابر با 02/0- بدست آمد. نتایج این پژوهش، به¬عنوان کلید و راهنمایی به¬منظور تصمیم¬گیری برای چگونگی مرحله اکتشاف تفصیلی کانسار می¬باشد.
http://geology.saminatech.ir/en/Article/Download/45866مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-712817682024219A new look at the rotation of Central Iran: A case study of the Anar fault, east block of the Yazdنگاهی نو به چرخش ایران مرکزی: مطالعه موردی گسل انار،شرق بلوک یزد1527faحمیدرضا افخمی اردکانیدانشجوی دکتری، دانشکده علوم پایه، گروه زمین شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران 0000-0003-3103-2761 فرزین قائمیدانشگاه فردوسی مشهد0009000224133599فریباکارگران بافقیاستادیار، دانشکده علوم پایه، گروه زمین شناسی، دانشگاه یزد، یزد، ایران0000-0002-7520-0088احدنوریدانشکده علوم پایه، گروه زمین شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران2024315The Anar fault in the east of Yazd city, with a north-northwest-south-southeast strike, is a basement fault that separates the Yazd block from the Posht Badam block, and its current activity is a dextral strike-slip with a reverse component. The paleostress analysis was done on this fault in order to obtain the tectonic history of central Iran in the period from Devonian to Cretaceous. After analyzing 110 fault data in 13 stations of 2 tectonic phases, it was determined that the maximum stress obtained is between the azimuths of 90 to 110 and 190 to 220 and the angle of stress direction changes in the period from Devonian to Cretaceous is 130 degrees. Based on the studies on the barite veins and the dextral displacements that were seen on them, the separation of the stress phases was done, which indicates that the NNE stress direction is older. Further, according to the previous studies of sedimentology and tectonics in central Iran, it was concluded that the cause of this change in tension was the movement towards the northeast along with the 130 degree counter-clockwise rotation of central Iran.
گسل انار در شرق شهر یزد با امتداد شمال شمال غرب- جنوب جنوب شرق گسلی است پی سنگی که بلوک یزد را ازبلوک پشت بادام جدا نموده است و فعالیت عهدحاضر آن امتدادلغز راستگرد با مولفه معکوس می¬باشد. تحلیل تنش دیرین بر روی این گسل به این منظور انجام گرفت تا سرگذشت زمین ساختی ایران مرکزی در بازه زمانی دونین تا کرتاسه بدست آید. پس از بررسی 110 داده گسلی در 13 ایستگاه 2 فاز زمین ساختی تشخیص داده شد که بیشینه تنش بدست آمده بین آزیموت های 90 تا 110 و 190 تا 220 قرار دارد و زاویه تغییرات جهت تنش را در بازه زمانی دونین تا کرتاسه 130 درجه نمایش می دهد. بر اساس مطالعاتی که روی رگه های باریت و جابجایی های راستگردی که روی آنها دیده می شد تفکیک فازهای تنش صورت گرفت که نشان دهنده قدیمی¬تر بودن جهت تنش NNE می باشد. در ادامه باتوجه به مطالعات پیشین رسوب شناسی و زمین ساختی که در ایران مرکزی صورت گرفته این نتیجه حاصل گردید که علت این تغییر جهت در تنش، حرکت به سمت شمال شرق توام با چرخش 130 درجه ای پادساعتگرد ایران مرکزی بوده است.
http://geology.saminatech.ir/en/Article/Download/46160مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-712817682024219Mineralogy geochemistry and genesis of Kehdolan copper deposit Bostanabad east Azarbaijanبررسی کانه¬زایی، زمین¬شیمی و ژنز کانسار مس کهدلان، بستان آباد، آذربایجان شرقی2935fa علیرضا یوسفیزمین¬شناسی اقتصادی، دانشکده زمین¬شناسی، دانشگاه تهرانشجاعالدین نیرومنددانشگاه تهرانعبدالرحمان رجبیدانشگاه تهرانمحمد امینی زمین¬شناسی اقتصادی، دانشکده زمین¬شناسی، دانشگاه تهران2024315Study area is located in Eastern Azerbaijan province, 27 km far from east Bostanabad, and the north of Qarehchaman geological map. According to field tracking and surveys, host rock of mineralization is a Subvolcanic rocks of Oligocene period. Based on microscopic studies, the most important of supergene part, containing primary oxide minerals (Magnetite), secondary oxide minerals (Malachite, Hematite and Goethite) and also sulphide minerals such as Chalcocite, Covellite, Pyrite and insignificance Chalcopyrite. Among the most important alterations, argillic, silicification, carbonization and propylithic can be noted. Geochemical studies shows that host rock of mineralization with Monzosyenitic composition, placed in high chalc-alkaline to shoshonitic and metaluminous range. Formation environment of host rock of mineralization is a volcanic arc of subduction zone that confirmed by normalized rare earth elements diagrams.
ذخیره معدنی مس کهدلان در استان آذربایجان شرقی و در 27 کیلومتری خاور شهر بستان آباد، در کمان ماگمایی ارومیه – دختر و در قسمت شمال ورقه زمین¬شناسی قره¬چمن واقع شده است. به لحاظ چینه¬شناختی قدیمی¬ترین واحدهای سنگی منطقه معدنی را شیل، مارن و سنگ آهک¬های کرتاسه بالایی – پالئوسن تشکیل دادهاند. بر روی واحدهای فوق، توالی آتشفشان – رسوبی ائوسن شامل لیتیک توف، آندزیت، بازالت قرار می¬گیرد. این مجموعه با بیشترین تنوع سنگی تحت تاثیر توده¬های نفوذی و نیمه آتشفشانی الیگوسن با ترکیب مونزوسینیت تا گابرو قرار گرفته است. تودههای مونزوسینیتی میزبان کانه¬زایی مس در این منطقه می¬باشند. در این ذخیره، کانه¬زایی از نوع رگه¬ای است که به شدت توسط ساختار کنترل می¬گردد. کانی¬شناسی رگه¬ها ساده و به دو صورت هیپوژن و سوپرژن رخداد دارد. مهم¬ترین کانی¬های بخش هیپوژن شامل کانی¬های سولفیدی کالکوپیریت، پیریت و مگنتیت و همچنین بخش سوپرژن شامل کانی¬های کالکوسیت، کوولیت و ثانویه (مالاکیت، هماتیت و گوتیت) میباشد. از مهم¬ترین دگرسانی¬های موجود در همراهی با کانه-زایی می¬توان به دگرسانی¬های آرژیلیک، سیلیسی، کربناتی و پروپیلیتیک اشاره کرد. بر اساس مطالعات زمین¬شیمی، سنگ میزبان کانه¬زایی، با ترکیب مونزوسینیت و در سری کالک آلکالن تا شوشونیتی و در محدوده متاآلومین قرار دارد؛ همچنین محیط تشکیل توده میزبان کانه¬زایی کمان آتشفشانی حاصل از زون فرورانش می¬باشد که نمودارهای بهنجار شده عناصر کمیاب خاکی نیز مصداق این موضوع می¬باشد. با توجه به آنالیزهای صورت گرفته، مقدار عیار مس در نمونه¬های برداشت شده، از 20.7 پی¬پی¬ام الی 6 درصد و عیار مولیبدن از 8/0 تا 5/5 پیپیام متغیر است. بر اساس کلیه بررسی¬های زمین-شناختی، کانهزایی مس در محدوده معدنی کهدلان، در زون غنی شده کالکوسیت و در بخش سوپرژن یک کانسار پورفیری قرار گرفته است.
http://geology.saminatech.ir/en/Article/Download/46161مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-712817682024219Laboratory study of the solubility and resistance of soils near salt domesمطالعه آزمایشگاهی وضعیت انحلال پذیری و مقاومتی خاکهای مجاور گنبدهای نمکی6376faمیثممحبوبی نیازمندیمدرس دانشگاه، دانشکده مهندسی عمران، مؤسسه آموزش عالی مهرآیین، گیلان، ایران سهراب میراثیاستادیار، دانشکده مهندسي عمران، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ايران2024315One of the most important potential sources of salinity in southern Iran is the dissolution of salt domes, which in most cases leads to the deterioration of the quality of surface waters, karstic aquifers, and adjacent alluvial aquifers. Although karstic and alluvial waters generally have good quality, in many cases in the south of the country, the quality of these waters has decreased due to contact with salt domes. This issue is particularly important in areas such as the lands located on the coasts of the Persian Gulf, where the groundwater level is high. Given that some areas of Hormozgan province, such as Hormuz Island, are composed of salt-susceptible soils with a high percentage of sulfate and gypsum, the occurrence of problems such as subsidence, deviation, and high susceptibility to dissolution is likely. Therefore, this article focuses on examining and evaluating the determination of the susceptibility to dissolution and the resistance characteristics of soils in the areas adjacent to the salt domes on Hormuz Island. The determination of resistance characteristics and susceptibility to dissolution has been carried out based on the results of physical, chemical, technical, and mechanical tests using boreholes and sampling. Some of these characteristics include soil classification, soil moisture content, salt percentage, chloride and phosphate content, maximum density percentage, friction angle, soil cohesion, elasticity modulus, and soil compaction index. The results showed that the presence of salt has led to a decrease in resistance parameters (internal friction angle and cohesion) of the soil. This reduction in cohesion in salt-containing samples compared to natural soil samples without salt has been more pronounced. In addition, the presence of salt leads to an increase in optimal moisture content and a noticeable decrease in maximum dry density of the highly susceptible dissolution soils compared to natural soil samples. Finally, based on the obtained data and the precise identification of susceptible dissolution soils and consideration for future construction in these areas, proposed solutions for preventing and controlling damage to structures on this type of soil have been presented.
يكی از مهمترين منابع بالقوه شوری در جنوب ايران، انحلال گنبدهای نمكی می¬باشد كه در اغلب موارد موجب تخريب كيفيت آب¬های سطحی و آبخوان¬های كارستی و آبرفتی مجاور می¬گردد. با وجودی كه آب-های كارستی و آبرفتی عموماً دارای كيفيت مطلوبی می¬باشند، در موارد متعددی در جنوب كشور كيفيت اين آب¬ها به دليل تماس با گنبدهای نمكی كاهش يافته است. نظر به اینکه برخی از نقاط استان هرمزگان همچون جزيره هرمز متشکل از خاک¬های انحلال¬پذیر نمکی و دارای درصد زیادی سولفات و گچ مي باشد احتمال رخداد مشکلاتی چون انحلال پذیری زياد مي باشد. لذا، در اين مقاله به بررسی و ارزیابی تعیین میزان انحلال پذیری و مشخصات مقاومتي خاکهاي مناطق واقع در مجاورت گنبدهای نمکی جزيره هرمز پرداخته شده است. تعیین مشخصات مقاومتي و انحلال پذيري بر اساس نتايج آزمايشات فيزيكي، شيميايي، فني و مكانيكي با استفاده از حفر گمانه¬ها و نمونه¬برداری انجام پذيرفته است. برخي از اين خصوصيات شامل طبقه بندي خاك، حدود اتربرگ خاك، درصد نمك، كلرور و فسفات، درصد تراكم حداكثر، زاويه اصطكاك، چسبندگي خاك و مدول الاستيسيته خاك منطقه مي باشند. نتايج بدست آمده نشان دادند كه وجود نمک، باعث کاهش پارامترهاي مقاومتي (زاویه اصطکاک داخلی و چسبندگی) خاک گردیده است. همچنين وجود نمک، باعث افزایش درصد رطوبت بهینه و كاهش قابل ملاحضه ميزان دانسيته خشك حداكثر خاک¬های انحلال پذیر در مقایسه با نمونه خاک طبیعی مي گردد. در نهایت بر اساس داده هاي بدست آمده و شناسايي دقيق خاك هاي انحلال پذير و نظز به ساخت و سازهاي آتي در اين مناطق، راهکارهای پيشنهادي جهت جلوگيري و كنترل خسارت به سازه واقع بر روی اين نوع خاکها ارايه شده است.
http://geology.saminatech.ir/en/Article/Download/46162مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-712817682024219Geochemical study of the soils provenance of The Gysian-Silvana-Urmia ophiolitic regionمطالعه ژئوشیمیایی زادگاه خاک¬های منطقه افیولیتی گیسیان سیلوانا- ارومیه6376fa زینب صادقیگروه زمین¬شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه ارومیه، ایرانحسینپیرخراطی گروه زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه ارومیه، ایرانمنیرمجرددانشگاه ارومیهرضادهبندییست محیطی، پژوهشکده علوم پایه پزشکمرکز تحقیقات فناوری های زی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران. پژوهشگر، گروه جغرافیا، علوم زمین و محیط زیست، دانشگاه بیرمنگهام، انگلستان2024529Gysian ophiolite is a remnant of the Neotethys, located in the north-west Iran at the intersection of the ophiolite belts of south-eastern Turkey, north-eastern Iraq and north-western Iran. The geochemical comparison of the soils with the average of global rocks and the study area led to determination of the composition group of the region soils. The geochemical evidence of the first group of soil samples with low silica percentage by Harker and triangular diagrams is close to the position of ultramafic rocks of the region (serpentenites) and primary mantle and expresses their compositional similarity. The second group of soils ranges in the area between the earth's crust and basalt, and they show more distribution near basalt. The normalized pattern of REE rare earth elements in this group of soils is similar to the mafic rocks pattern in the region, also in the minor elements chart, they classified in the mafic group. Soils with high percentage of silica in the diagram of major and minor element oxides are located near the positiion of meta-plates rocks in the region, in the range between the earth's crust and global shale. So, this suggests the intermediate composition of their origin. Most likely, the tectonic setting of the three soil groups is based on the oxides of the main elements of the active continental margin.
افیولیت گیسیان بازمانده¬ای از نئوتتیس است که در شمال باختری ایران در تقاطع کمربند¬های افیولیتی جنوب-شرقی ترکیه، شمال¬شرقی عراق و ایران قرار گرفته است. مقایسه ژئوشیمیایی خاک¬ها با میانگین سنگ¬های جهانی و منطقه مطالعاتی به تعیین گروه ترکیبی خاک¬های منطقه انجامید. شواهد ژئوشیمیایی گروه اول از نمونه¬های خاک با درصد سیلیس پایین توسط نمودارهای هارکر و مثلثی، نزدیک به موقعیت سنگ¬های اولترامافیکی منطقه (سرپانتنیت¬ها) و گوشته اولیه بوده و شباهت ترکیبی آن¬ها را توجیه می¬کند. گروه دوم از خاک¬ها در گستره¬ی بین پوسته زمین و بازالت جهانی هستند و بیش¬تر نزدیک بازالت پراکندگی نشان می¬دهند. الگوی به هنجار شده عناصر نادرخاکی REE در این گروه از خاک¬ها مشابه الگوی سنگ¬های مافیک منطقه است و در نمودار عناصر جزئی نیز در گروه مافیک طبقهبندی شده است. خاك¬هایی با درصد سیلیس بالا در نمودار اکسیدهای عناصر اصلی و جزئی نزدیک جایگاه سنگ¬های متاپلیتی منطقه و در محدوده بین پوسته زمین و شیل جهانی قرار گرفته است و ترکیب حدواسط منشأ آن¬ها را پیشنهاد می¬کند. به احتمال زیاد محیط تکتونیکی سنگ منشأ سه گروه خاک بر مبنای اکسیدهای عناصر اصلی حاشیه فعال قاره¬ای است.
http://geology.saminatech.ir/en/Article/Download/46853مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریفصلنامه زمین شناسی ایران1735-712817682024219 Palaeotectonic reconstruction of sandstones from the Triassic Nakhlak Group in Central Iran, using U-Pb zircon datingبازسازی تکتونیک قدیمه ماسهسنگهای تریاس گروه نخلک در ایران مرکزی با استفاده از سنسنجی UPb زیرکن91102faسیده حلیمه هاشمی عزیزیگروه زمینشناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه بوعلی سیناپیمانرضائی گروه زمین شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه هرمزگان2024612<p>The Triassic Nakhlak Group in Central Iran is an important sedimentary succession that helps us better understand the closure of Palaeotethys and the Eo-Cimmerian orogeny in the Middle East. The Nakhlak Group consists of the Alam (Olenekian to Middle Anisian), Baqoroq (?Upper Anisian to Middle Ladinian), and Ashin (Upper Ladinian to ? Carnian) formations, which are mainly composed of volcaniclastic sandstones, mixed siliciclastic conglomerates, and marine carbonates. Here we examine the detrital zircon UPb ages from the Nakhlak Group to determine its provenance and constrain its palaeotectonic position within the Palaeotethyan realm. Most detrital zircons from the Nakhlak Group are euhedral and subhedral with Permian–Triassic ages (ca. 280–240 Ma), indicating they likely came from the Silk Road Arc's Permian–Triassic magmatic rocks. Minor zircon populations show pre-Permian Palaeozoic ages, around 320 Ma and 480 Ma, which probably originated from the basement on which the magmatic arc developed. Zircon grains with Neoproterozoic–latest Mesoproterozoic (ca. 550–1100 Ma) and Palaeoproterozoic (ca. 1800–2200 Ma) ages are anhedral or rounded, with the latter being more prominent in the upper Baqoroq Formation (Middle Ladinian), suggesting the recycling of older sedimentary rocks. Sandstone petrography indicates an additional metamorphic provenance for this formation, possibly due to a tectonic uplift in the source area, resulting in the erosion of metamorphosed rocks with a northeast Gondwanan affinity. This suggests that northeast Gondwana-derived continental fragments likely belonging to the Cimmerian blocks had already arrived at the southern Eurasian margin in pre-Late Triassic time.</p><p>گروه نخلک به سن تریاس در ایران مرکزی یک توالی رسوبی بسیار مهم در درک بهتر بسته شدن پالئوتتیس و کوهزایی ائوسیمرین در خاور میانه است. گروه نخلک متشکل از سه سازند الم، باقروق و اشین است، که بیشتر از ماسه‌سنگ‌های آذرآواری، کنگلومرای سیلیسی آواری مخلوط و کربنات‌های دریایی تشکیل شده است. در اینجا نگاهی داریم بر سن‌سنجی UPb زیرکن‌های آواری گروه نخلک تا خاستگاه آن را مشخص کرده و موقعیت تکتونیک قدیمه آن را در قلمرو پالئوتتیسی بازسازی کنیم. غالب زیرکن‌های آواری گروه نخلک شکل‌دار و نیمه‌شکل‌دار بوده و سن پرمین- تریاس (حدود 240-280 میلیون سال) را نشان می‌دهند، که شاهدی است بر تأمین رسوب از سنگ‌های آتش‌فشانی پرمین- تریاس کمان جاده ابریشم. تعداد کمتری از زیرکن‌ها سنین پالئوزوئیک پیش از پرمین را با پیک‌هایی در 320 و 480 میلیون سال نشان می‌دهند، که می‌تواند از پی‌سنگی که کمان ماگمایی بر روی آن تشکیل شده است استخراج شده باشد. دانه‌های زیرکن با سن نئوپروتروزوئیک-مزوپروتروزوئیک پسین (حدود 550-1100 میلیون سال) و پالئوپروتروزوئیک (حدود 1800-2200 میلیون سال) بی‌شکل یا گردشده هستند. زیرکن‌های پالئوپروتروزوئیک در بخش بالایی سازند باقروق (لادینین میانی) فراوان هستند که شاهدی است بر چرخه مجدد سنگ‌های رسوبی قدیمی‌تر. سنگ‌شناسی ماسه‌سنگ‌های این سازند حاکی از یک خاستگاه اضافی از جنس دگرگونی است. این تغییر کوتاه مدت در خاستگاه می‌تواند با بالاآمدگی تکتونیکی در ناحیه منشأ که منجر به فرسایش سنگ‌های دگرگونی با ماهیت شمال گندوانایی شده است توجیه شود. می‌توان نتیجه گرفت که قطعات قاره‌ای جدا شده از شمال گندوانا با منشأ احتمالی بلوک سیمرین، قبل از تریاس پسین به حاشیه جنوبی اوراسیا رسیده‌اند.</p>http://geology.saminatech.ir/en/Article/Download/46997