مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری فصلنامه زمین شناسی ایران 1735-7128 12 48 2019 4 22 Clinopyroxene mineral chemistry of Peshtasar basalts, sedimentary basin of Moghan (NW Iran) بررسی شیمی کانی کلینوپیروکسن در بازالت¬های پشتاسر حوضه رسوبی مغان (شمال غرب ایران) 0 0 fa عباسعلی امرایی دانشگاه لرستان رضا زارعی سهامیه دانشگاه لرستان محسن موءید دانشگاه تبریز احمد احمدی خلجی دانشگاه لرستان امیر مرتضی عظیم‌زاده دانشگاه زنجان 2019 4 22 With the east–west exposure trend, Peshtasar basalts are in the sedimentary basin of Moghan (Talesh structural zone), in the northwest of Iran.The Peshtasar complex lithologically includes basalt, andesitic basalt or basaltic andesite, megaporphyric andesite, leucite tephrite and volcanic breccia. The main constituent minerals are plagioclase, clinopyroxene, and iddingsitized olivine in basalts and plagioclase megacryst, clinopyroxene, and leucite in tephrite. The results of the microprobe analyses of clinopyroxene reveal the diopside composition. Clinopyroxenes of Peshtasar basalts have igneous nature originated from alkaline and continental magmatic serries. The results of termobarometry studies indicate the crystallization range from 800 -1200 degrees centigrade and crystallization pressure less than 5 kb. There was no water in composition of the parent magma of these rocks. The titanium contents of clinopyroxenes were low, indicating the presence of titano-magnetite (opaque minerals) in the rock. The ferric iron values in clinopyroxenes represents a high oxygen fugacity of magma. بازالت های پشتاسر در حوضه رسوبی مغان، زون ساختاری تالش و شمال غرب ایران با روند شرقی – غربی برونزد دارند. از نظر سنگ‌شناسی دارای ترم های مختلف سنگی از قبیل بازالت، بازالت آندزیتی، آندزیت بازالتی، آندزیت مگاپورفیر، لویسیت تفریت و برش های ولکانیکی هستند. کانی های اصلی تشکیل‌دهنده بازالت ها پلاژیوکلاز، کلینوپیروکسن و الیوین های ایدنگزیته و در تفریت ها پلاژیوکلاز به‌صورت مگاکریست، کلینوپیروکسن و لویسیت می باشند. ریز پردازش الکترونی انجام شده روی کلینوپیروکسن بازالت ها نشانگر ترکیب دیوپسیدی آنها است. کلینوپیروکسن بازالت های پشتا سر دارای ماهیت آذرین و از نظر تکتونوماگمایی متعلق به سری ماگمایی آلکالن و قاره ای می باشند. بررسی های دما فشار سنجی نشان دهنده تبلور کلینوپیروکسن ها در گستره دمایی 800 تا 1200 درجه سانتیگراد و فشار تشکیل کمتر از 5 کیلو بار است. ماگمای سازنده این سنگ ها فاقد آب در ترکیب خود بوده است. میزان تیتانیوم در کلینوپیروکسن ها پایین بوده که معلول حضور کانی های تیتانومگنتیت (اوپک) در سنگ است. میزان آهن فریک در کلینوپیروکسن ها نشان دهنده گریزندگی بالای اکسیژن ماگما است. http://geology.saminatech.ir/fa/Article/Download/9648