مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری فصلنامه زمین شناسی ایران 1735-7128 8 29 2014 6 21 Evaluation of Geological Engineering features of north Kalaleh Loess deposits at Golestan province with special attitude on the collapsibility and erodibility بررسي خصوصيات زمين¬شناسي ¬مهندسي خاک¬هاي لسي شمال کلاله در استان گلستان با نگرش ويژه بر رمبندگي و فرسايش¬پذيري 1 10 fa محمد رضا نیکودل امید علی خوارزمی حسین کوهستانی دانشگاه زنجان 2015 12 15 Loess is a particular type of silty soils with porous structure and weak cohesion which has been deposited over different periods of Quaternary. From the geological engineering view points, these soils are problematic ones whose main geological engineering feature of these soils is their erodibility and collapsibility. Loess soils are the main deposits cover north of Golestan province. These soils have spread across 4200 square kilometers. In this study, in order to examine and identify the loessic soils, undisturbed samples were collected and transferred to the lab and then Atterberg limit, specific gravity, grading, percentage of lime, specific density, rate of consolidation, and shear strength parameters were determined. Soil collapsibility was also determined using the results of the double oedometer tests. According to the unified standard, these soils are categorized in CL and ML groups. Furthermore, based on Clevenger classification, they are placed in the category of clayey loess and silty loess. The amount of calcium carbonate in these soils ranges from 12 to 22.3 percent and demonstrates low shear strength parameters in saturated condition. The double oedometer tests results demonstrate that the soils are prone to collapsibility. The results of soil dispersion tests reveal that the depression, which is due to the presence of sodium carbonate, does not have any influence on erosion of mentioned soils; therefore the high erodibility of these soils is basically a mechanical phenomenon which can be attributed to special texture and grading of loesses. لس ها نوع خاصي از خاک هاي سيلتي با ساختار متخلخل و چسبندگي ضعيف بوده و در ادوار مختلف کواترنري ته-نشست شده اند. اين خاک ها از نظر زمين شناسي مهندسي جزو خاک هاي مسئله دار بوده و مي توان مهمترين خصوصيات زمين شناسي مهندسي آن‌ها را رمبندگي و فرسايش پذيري عنوان کرد. خاک‌هاي لسي، پوشش اصلي منطقه شمال کلاله در استان گلستان را تشكيل مي‌دهند. اين خاک‌ها در سطحي معادل 4200 كيلومتر مربع گسترش يافته‌اند. در اين تحقيق به منظور بررسي و شناخت خاک‌هاي لسي، نمونه‌هايي به صورت دست نخورده تهيه و به آزمايشگاه منتقل گرديد و حدود اتربرگ، دانه بندي، درصد آهک، چگالي مخصوص دانه ها، ميزان تحکيم، پارامترهاي مقاومت برشي و همچنين قابليت واگرايي و رمبندگي اين خاک‌ها تعيين شد. قابليت رمبندگي اين خاک‌ها با استفاده از نتايج آزمايش تحكيم مضاعف به دست آمد. اين خاک‌ها بر مبناي استاندارد يونيفايد جزو خاک‌های با خاصيت خميري پايين بوده و در گروهCL و ML مي باشند. بر مبناي طبقه بندي کلونجر نيز جزو لس-هاي رسي و لس هاي سيلتي مي باشند. ميزان کربنات کلسيم اين خاک ها از 0/12 تا 3/22 درصد مي باشد و پارامترهاي مقاومت برشي پاييني را در حالت اشباع از خود نشان مي دهند. نتايج آزمايش تحکيم مضاعف نشان مي-دهد که اين خاک ها مستعد رمبندگي مي‌باشند. آزمايش‌هاي واگرايي انجام شده بر روي اين خاک ها نيز نشان مي-دهد که پديده واگرايي ناشي از حضور سديم در فرسايش اين خاک‌ها نقشي ندارد و فرسايش پذيري بالاي اين خاک‌ها اساساً يک پديده مکانيکي است که ناشي از بافت و دانه بندي خاص لس ها مي‌باشد. http://geology.saminatech.ir/fa/Article/Download/9364